In een krantenartikel las ik over de Rosse Gruttto, die in één keer tijdens de trek over de Stille Oceaan vliegt een afstand van maar liefst ruim 12.854 kilometer aflegt van Alaska naar Nieuw-Zeeland. Non-stop.

Bij mij kwam toen de vraag op: “Wat is het duurzame geheim?”

Quote: “De rosse grutto’s vliegen eerst van hun broedgebieden op de toendra van Alaska een paar honderd kilometer naar het wad aan de kust. Daar eten ze zich helemaal vol met schelpdiertjes en wadpieren. Op een gegeven moment bestaan ze voor bijna de helft uit vet. Een rosse grutto met een lege tank weegt bijna drie ons, maar bij vertrek uit Alaska wegen ze meer dan een pond! Waar ze normaal gewoon recht omhoog kunnen vliegen, moeten ze dan, net als een zwaan op het water, echt een aanloop nemen om los te komen, zo zwaar zijn ze bij vertrek. Tegen de tijd dat ze aankomen in Nieuw-Zeeland is de tank ook echt leeg; dan zijn ze dus weer half zo zwaar.”

Dus blijkbaar bereiden ze zich goed voor, verzamelen ze voldoende energie en weten ze feilloos de route te vinden. Dat deed me denken aan bedrijven die succesvol een duurzame bedrijfsvoering nastreven. Maar dan is er nog iets:

Quote: “Een belangrijke sleutel tot deze bizarre prestatie is de bescheiden hoeveelheid energie die de vogels nodig blijken te hebben om vooruit te komen. Zweedse biologen becijferden enkele jaren geleden dat een rosse grutto maar 0,42 procent van zijn lichaamsgewicht aan vet verbruikt om een uur lang bijna 60 kilometer per uur te vliegen. Dat is het geringste brandstofverbruik van alle vliegende dieren die zij onderzochten. Een kolibri bijvoorbeeld, verbruikt bijna vijf keer zoveel: tot 2 procent van zijn lichaamsgewicht aan ‘brandstof’ om een uur te vliegen.”

Wat kunnen we ook hier weer van de natuur leren?

Ik denk: vertrouw op je instinct, zet oprechte duurzame doelen die je wilt behalen en richt je bedrijfsprocessen scherp in! Begin klein en slim en behaal verbluffende duurzame resultaten..